دتکتور گازی

دتکتور گازی

دتکتور گازی (Gas Detector) یکی از اجزای سیستم اعلام حریق است که برای تشخیص انواع گازهای سمی و قابل اشتعال به کار میرود.

آشکارساز گازی برای تشخیص نشتی گاز و اعلام خطر قبل از به وجود آمدن حریق خصوصا در محل­­ هایی که از گازهای سوختنی یا قابل اشتعال مثل LPG و CNG استفاده می­ شود، به کار میروند.

مبنای تشخیص برخی از آن­ها بوی گاز می­باشد و به صورت دیواری یا سقفی نصب می­شوند.

بیشترین کاربرد آن­ها در آپارتمان­ها، هتل­ها و مراکز صنعتی می­باشد.

برخی از انواع این دتکتورها میتوانند در صورت تشخیص نشتی گاز به یک شیر فرمان بدهند و مسیر گاز را ببندند.

دتکتورهای گازی به دو دسته تقسیم میشوند:

1- دتکتورهای تشخیص دهنده ی گازهای سوختنی و قابل انفجار (Combustible – Flammable)

2- دتکتورهای تشخیص دهنده گازهای سمی (Toxic)

دکتورهای گاز اکسیژن در هیچ یک از این دسته ها جای نمیگیرند.

همچنین دتکتورهای گازی با تشخیص چند نوع گاز نیز وجود دارند.

اجزای دتکتور گازی

آشکارساز گازی یک Transmitter و یک Sensor تشکیل شده اند.

Transmitter ها گاه به قابلیت های کنترلی و نمایشی نیز مجهزند.

لازم به ذکر است که بیشتر سنسورها دارای تاریخ انقضا بوده و باید طبق دستورالعمل و توسط افراد آموزش دیده کالیبره شوند.

برخی تولیدکنندگان دتکتورهای گازی برای دتکتورهای خود پنل های مخصوص نیز تولید می کنند.

اما اغلب دتکتورهای گازی را با ماژول به پنل ها متصل می کنند.

در دتکتورهای پیشرفته‌ تر، تغییرات چگالی گاز توسط مبدل تبدیل به جریان ۴ تا ۲۰ میلی آمپر تبدیل شده و با یک کابل سه سیمه برای اندازه‌ گیری و کنترل به پانل کنترل مرکزی ارسال می‌شود.

همچنین سیستم‌ هایی وجود دارند که دارای دتکتور با تابلوی مرکزی مخصوص هستند.

این سیستم ها میزان گاز مونواکسید کربن (CO) را در محیط تشخیص داده و درصورت کم بودن غلظت آن، یک سیستم تهویه را راه‌ اندازی می‌کنند و در صورت زیاد بودن غلظت، اعلام خطر می‌ نمایند؛

کاربرد این نوع دتکتورها در پارکینگ‌های عمومی و تونل‌های زیرزمینی و محل‌ هایی است که از سوخت‌

های مونو اکسید کربن زا مثل زغال یا نفت استفاده می‌کنند.